ลัึกษณะของพระนิพพานตามพระไตรปิฎก
“…อตฺติ ภิกฺขเว ตทายตนํ,
ยตฺถ เนว ปฐวี น อาโป น เตโชน วา โย,
น อากาสานญฺจายตนํ น วิญฺญฺาณญฺ จายตนํ น อาภิญฺจญฺญา ยตนํ น เนวสญฺญา นาสญฺญายตนํ,
นายํ โลโก น ปรโลโก น อุโก จนฺทิมสุริยา,
ตมหํ ภิกฺขเว เนว อาคตึวทามิ น คตึ น ฐิตึ น จุตึ นอุปฺปตฺตึ อปฺปติฏฐํ อปฺ ปวตฺตํ อนา รมฺมณ เมว ตํ,
เอ เสวนฺโต ทุกฺขสฺสาติ…”
คำแปลว่า…ภิกษุทั้งหลาย !
“สิ่ง” สิ่งนั้นมีอยู่, เป็นสิ่งซึ่งในนั้นไม่มีดิน ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ ไม่มีลม,
ไม่ใช่อากาสานัญ จายตนะ ไม่ใช่อากิญจัญญายตนะ ไม่ใช่เนวสัญญานาสัญญายตนะ,
ไม่ใช่โลกนี้ ไม่ใช่โลกอื่น,
ไม่ใช่ดวงจันทร์ หรือดวงอาทิตย์ทั้งสองอย่าง
ภิกษุทั้งหลาย ! ในกรณีอันเดียวกับ “สิ่ง” สิ่งนั้น เราไม่กล่าวว่ามีการมา,
ไม่กล่าวว่ามีการไป ไม่กล่าวว่ามีการหยุด ไม่กล่าวว่ามีการจุติ,
ไม่กล่าวว่ามีการเกิดขึ้น, สิ่งนั้นมิได้ตั้งอยู่,
สิ่งนั้นมิได้เป็นไปและสิ่งนั้นมิใช่อารมณ์;
นั่นแหละคือที่สุดแห่งทุกข์ล่ะ"
